صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم میخورد عشق را سر رشته تدبیر بر هم میخورد چشم او چون ناخن مژگان به یکدیگر زند مجلس آسوده تصویر بر هم میخورد رسم آمیزش نمیباشد درین وحشت سرا از شکر اینجا مزاج شیر بر هم میخورد گر چنین خواهد دواندن ریشه در دلها نفاق التیام جوهر (و) شمشیر بر هم میخورد بیقراریهای زلف از بیقراریهای ماست دام از بیتابی نخجیر بر هم میخورد چون غرض در آشنایی نیست، میدارد بقا صحبت یاران خالص دیر بر هم میخورد تا به کی عیب شراب کهنه گوید محتسب؟ اختلاط ما و این بیپیر بر هم میخورد محرم زلفش نشد تا شانه پا از سر نکرد این ره خوابیده از شبگیر بر هم میخورد بند و زندان را برای عاقلان آمادهاند ورنه از زور جنون زنجیر بر هم میخورد ز انتظار حشر، ارباب نظر در آتشند شمع میسوزد چو صحبت دیر بر هم میخورد تا قیامت صحبت زاهد نخواهد ماند گرم زود این هنگامه تزویر بر هم میخورد چشم شیر و دیده نخجیر میافتد به هم هر کجا تدبیر با تقدیر بر هم میخورد راست کیشان را سرانجام سفر باشد یکی در حوالی هدف صد تیر بر هم میخورد تلخ دارد یاد محشر زندگانی را به ما خواب ما از دهشت تعبیر بر هم میخورد جلوهای از قامتش صائب جهانی را بس است عالمی نخجیر از یک تیر بر هم میخورد