صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شمع ما را عاقبت اشک دمادم میخورد حاصل این بوستان را چشم شبنم میخورد میخورم خون از سفال و لب به دندان میگزم وای بر آن کس که میاز ساغر جم میخورد باده لعلی نهان در سنگ اگر گردد رواست در چنین عهدی که آدم خون آدم میخورد شعله خاشاک را پا در رکاب رحلت است گرمی هنگامه خط زود بر هم میخورد لطف حق در سنگ روزی میرساند بیدریغ بهر روزی آدمی چندین چرا غم میخورد؟ فیض اهل جود یکسان است در موت و حیات کاروان روزی همان از خاک حاتم میخورد پشت بر گل کرد شبنم، دید تا خورشید را صحبت زود آشنایان زود بر هم میخورد غوطه در خون شفق زد ماه نو تا رزق یافت کیست کز گردون لب نانی مسلم میخورد؟ موج بیپروا زتعمیر حباب آسوده است کی غم دلهای ما آن زلف پرخم میخورد؟ گر نگیرد پنجهاش را سیر چشمیهای حسن تیغ او خون دو عالم را به یک دم میخورد