صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یار ما در پرده شب باده تنها میخورد سازگارش باد یارب گرچه بیما میخورد سبز نتواند شد از خجلت میان مردمان هر که آب زندگی چون خضر تنها میخورد بوالهوس را زان لب شیرین نظر بر نشأه نیست این شکم پرور برای نقل صهبا میخورد! سیر چشمی در بساط عالم ایجاد نیست رشته را گوهر، گهر را رشته اینجا میخورد میکند خون در دل صیاد، آهوی حرم هر که پا از حد خود بیرون نهد پا میخورد هر که از مهر خموشی میتواند جام ساخت آب شیرین چون گهر در قعر دریا میخورد میکند از روزی ما کم سپهر تنگ چشم از قضا گر پیچ و تابی رشته ما میخورد صائب از ما ناله افسوس میگردد بلند از حوادث هر که را سنگی به مینا میخورد