صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
لعل میاز جام زر در سنگ خارا میخورد آدمی خون در تلاش رزق بیجا میخورد هر که پیش تلخرویان مهر از لب بر نداشت آب شیرین چون صدف در عین دریا میخورد بر دل آگاه باشد غفلت جاهل گران خون زمزدوران کاهل کارفرما میخورد نیست غیر از بیخودی دارالامانی خاک را هر که از میخانه بیرون پا نهد، پا میخورد باد دستان را زجمع مال، مطلب تفرقه است میفشاند ابر اگر آبی زدریا میخورد نیست غیر از خوردن دل تنگ روزی را نصیب آسیا بیدانه چون گردید خود را میخورد منت دست نوازش مینهد بر خویشتن سنگی از هر کس دل دیوانه ما میخورد حرص را چون آتش سوزان نمیباشد تمیز هر چه میآید به دستش بیمحابا میخورد ناتمامی نیل چشم زخم باشد حسن را مه چو کامل شد به چشم شور خود را میخورد آه افسوس از دل ما میشود صائب بلند از حوادث هر که را سنگی به مینا میخورد