صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد مغز ما را گردش سیاره همچون مور خورد بینیاز از آب خضرم، عمر درویشی دراز! کاسه در یوزهام چندین سر فغفور خورد عیش در زیر فلک با تنگ چشمان مشکل است شهد نتوان در میان خانه زنبور خورد آرزو هر ذره جسمم را به صحرایی فکند آفت گستاخی موسی به کوه طور خورد برق آتشدست بیجا میدهد تصدیع خود خرمن ما را زچشم تنگ خواهد مور خورد ناخن مطرب حنایی شد زرنگین نغمهاش تا که در مستی شراب از کاسه طنبور خورد؟ تا به خون خود نغلطی لب ببند از حرف راست بر درخت از گفتگوی حق سر منصور خورد باده انگور و آب خضر از یک چشمهاند مرد دل در سینه هر کس شراب گور خورد چون عقیم از زادن مردان نباشند امهات؟ آسمان روز نخست از صبحدم کافور خورد توتیا سازد غبار اگره و لاهور را چشم من تا خاکمال گرد برهانپور خورد! صائب از کلفت سرای هند بیرون میروم تا به کی حسرت توان بر باده انگور خورد؟