صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که دل زان پنجه مژگان برون میآورد جوهر از شمشیر هم آسان برون میآورد در ریاض حسن او هر کس به گل چیدن رود همچو نرگس دیده حیران برون میآورد پسته را از پوست امید ملاقات شکر گرچه دل خون میکند، خندان برون میآورد خواب پوچ این عزیزان قابل تعبیر نیست یوسف ما را که از زندان برون میآورد؟ در طلب هر کس که چون غواص پا از سر کند از دل دریا گهر آسان برون میآورد بر ضعیفان جور کمتر کن که جوش انتقام از تنور پیرزن طوفان برون میآورد شاخ و برگ آرزوها میشود موی سفید حرص در صدسالگی دندان برون میآورد میکند هر کس به ابنای زمان با زندگی تخم سخت از پنجه طفلان برون میآورد عاشقان را درد و داغ عشق باغ دلگشاست عشق از آتش سنبل و ریحان برون میآورد هر که صائب گوشهای از مردم عالم گرفت کشتی از دریای بیپایان برون میآورد