صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سر من مغز را سودا برون میآورد زور این میپنبه از مینا برون میآورد خرده از سنگین دلان نتوان به همواری گرفت این شرر را آهن از خارا برون میآورد کوچه زنجیر بن بست است در ظاهر، ولی هر که رفت آنجا سر از صحرا برون میآورد بر سبکباران بود موج خطر باد مراد کف گلیم خویش از دریا برون میآورد از تماشا دیده هر کس که بر عبرت بود از حباب پوچ گوهرها برون میآورد سر برآرد همچو سوزن از گریبان مسیح رهروان را هر که خار از پا برون میآورد از قضا نتوان به دست و پای کوشش شد خلاص ماهیان را کی پر از دریا برون میآورد؟ خون ابر رحمت از لبهای خشک آید به جوش باده را پیمانه از مینا برون میآورد نامه شوق مرا هر کس گذارد در بغل چون کبوتر بال و پر از پا برون میآورد نیست صائب در زمین شور باران را اثر از کدورت کی مرا صهبا برون میآورد؟