صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میبرون زان چهره شاداب گل میآورد از زمین پاک بیرون آب گل میآورد چون کتان تاب وصالم نیست، ورنه بیطلب بهر جیب و دامنم مهتاب گل میآورد باده را موقوف فصل گل مکن کز خرمی هر قدر باید شراب ناب گل میآورد میشود روشن چراغ خاکساران عاقبت بر مزار بیکسان مهتاب گل میآورد از خجالت آب چون شبنم شود آن ساده دل کز چمن در حلقه احباب گل میآورد نیست دربار من خونین جگر جز لخت دل در کنار از کشتیم گرداب گل میآورد هر که افتاده است صادق در محبت همچو صبح در کنار از مهر عالمتاب گل میآورد نیست ممکن گل نچیند عاشق از بیطاقتی رشته در آغوش پیچ و تاب گل میآورد اشک و آه ماست بیحاصل، وگرنه از چمن باد بوی گل برون و آب گل میآورد زاهدی را کان بهشتی روی باشد در نظر در زمستان صائب از محراب گل میآورد