صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شوق دیدار تو میبخشد نظر آیینه را میدهد در بیضه فولاد پر آیینه را جوهر آسوده را شوق تماشای رخت خارخار عشق سازد در جگر آیینه را پرتو خورشید را تسخیر کردن مشکل است شوخی حسن تو دارد دربدر آیینه را کی به فکر دیده حیران من خواهد فتاد؟ حسن محجوبی که افکند از نظر آیینه را کشور حسن ترا در یک نفس تسخیر کرد هست اقبال سکندر در نظر آیینه را چرب نرمی را اگر طوطی شعار خود کند همچو موم سبز میگیرد به بر آیینه را یک نظر رخسار او را دید و مدتها گذشت آب میگردد همان در چشمتر آیینه را از قبول نقش خواهد ساده شد لوح دلش گر چنین سازد جمالت بیخبر آیینه را جلوه گاه دوست را دارند اهل دل عزیز عاشق از رخسار میگیرد به زر آیینه را زود میگردد مکدر خاطر روشندلان بیم زنگارست از آب گهر آیینه را کم نشد از گریه اندوهی که در دل داشتم پاک نتوان کرد با دامانتر آیینه را علم رسمی میگزد روشندلان را همچو مار میخلد در دل ز جوهر نیشتر آیینه را هیچ نعمت با دل روشن نمیگردد طرف میدهد ترجیح، طوطی بر شکر آیینه را کوته اندیشند صائب مردم خودبین دهر ورنه صد تیغ است در زیر سپر آیینه را