صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عیبجو چندان که عیب از ما بدر میآورد غیرت ما زور بر کسب هنر میآورد گر گهر در آتش افتد، به که از قیمت فتد یوسف ما در چه کنعان بسر میآورد دست کوته دار از طول امل کاین شاخسار چون به بار آید پشیمانی ثمر میآورد هر که را چون رشته دور چرخ پیچ و تاب داد سر زجیب گوهر سیراب برمی آورد نخل مومین، میوه خورشید بار آورد و ریخت در چه موسم نخل ما یارب ثمر میآورد؟ آب تیغ او عجب دارم نصیب من شود طالعی دارم که از دریا خبر میآورد بخت ما حاضرجوابی از مزاج کوه برد کی جواب نامه ما نامه بر میآورد؟ حسن در هر جا که باشد چشم زخمی لازم است سوزن از جیب مسیحا سربدر میآورد صائب از تلخی مذاق عیبجو رد میکند ابر ما گر آب از جوی گهر میآورد