صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است تیغ دایم آب در جو دارد و خون میخورد خون عاشق را چو آب آن لعل میگون میخورد آب را نتوان چنین خوردن که او خون میخورد هر که روی دست از اقبال گردون میخورد از تنک ظرفی شراب از جام وارون میخورد ترکتاز عشق از مجنون برآورده است گرد محمل لیلی عبث گردی به هامون میخورد نیست دامنگیر چون خون حلال ما، چرا خون ما را در لباس آن جامه گلگون میخورد میتوان از آب تیغ آمد سلامت بر کنار وای بر آن کس که بر دلهای پرخون میخورد کشتی سنگین رکاب از گل نمییابد خلاص در ضمیر خاک آخر غوطه قارون میخورد از گداز عشق مشت استخوانی گشته است رم چرا چندین سگ لیلی زمجنون میخورد دوستی از لشکر بیگانه میدارد طمع بهر ترطیب دماغ آن کس که افیون میخورد استعانت جوید از سیلاب در تعمیر تن هر که از خاکی نهادان باده افزون میخورد میشود هر ناگوار از کنج عزلت خوشگوار باده ناب از خم خالی فلاطون میخورد خون نگردد شیر تا بیرون نمیآید زپوست تا به زندان رحم باشد جنین خون میخورد