صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۶۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرد دیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد سرنوشت جوهر از آیینه خواندن مشکل است آن خط نازک رقم را چون توان ادراک کرد؟ سر برآورد از زمین در عهد ما بیحاصلان تخم قارونی که موسی پیش ازین در خاک کرد ابر رحمت در دهانش گوهر شهوار ریخت چون صدف هر کس درین دریا دهن را پاک کرد چون نریزد از زبان ما صفیر دلخراش؟ چون قلم درد سخن ما را گریبان چاک کرد مزرع بیحاصل من داغ دارد برق را کهربایی میتواند خرمنم را پاک کرد چون نترسد دیده من از غبار خط او؟ زلف صیادش در اینجا دام را در خاک کرد گرچه صائب میچکد آب گهر از کلک من دام بتوان در غبار خاطرم در خاک کرد