صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۶۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کرد لذت آوارگی بر من زمین را تنگ کرد نیست آسان سینه روشن کردن از گرد ملال صبح دم را باخت تا آیینه را بیزنگ کرد اشک تلخی در بساطش ماند از برگ حیات هر که چون گل زندگانی صرف آب و رنگ کرد کوه را برق تجلی در فلاخن مینهد کوهکن چون صورت شیرین رقم بر سنگ کرد؟ بر جبین ما نخواهد ماند گرد معصیت بحر خواهد سیل را با خویشتن یکرنگ کرد میبرم در بیضه فولاد بر جوهر حسد بس که پیکان ستم بر دل نفس را تنگ کرد عشق و شاهی شد یقین هم پله یکدیگرند چرخ تا پرویز را با کوهکن همسنگ کرد در جهان میخواست قحط شبنم جان افکند آن که مژگان ترا چون مهر زرین چنگ کرد این جواب آن غزل صائب که میگوید سعید بر رم آهو بیابان را زشوخی تنگ کرد