صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد روی گرمت مهر را داغ دل افلاک کرد سهل باشد گر لب از خمیازه نتوانیم بست از خمار میلب ساغر گریبان چاک کرد تا گل صبح قیامت خار خار من بجاست خار در پیراهنم مژگان آن بیباک کرد با چنین پیشانیی زآیینه گل صافتر دیده ما را چرا گردون پر از خاشاک کرد؟ با چنین نظمی که بر آیینه دل صیقل است دام بتوان در غبار خاطرم در خاک کرد تن به خواری ده که خورشید جهان افروز را اینچنین با خاک یکسان شعله ادراک کرد اشک را بنگر چه با رخسار زردم میکند روز اول روی دادن طفل را بیباک کرد تا توانی دست از فتراک همت برمدار جذبه همت مرا سرحلقه فتراک کرد پیش مردم، کشتن آتش به آتش رسم نیست آتشم را سرد چون آن روی آتشناک کرد؟ از برای رقعه هر کس کاغذی خوش میکند صائب ما رقعه خود را ز برگ تاک کرد