صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که در دنیا فانی زاد عقبی جمع کرد قسمت امروز خورد و دل زفردا جمع کرد پایکوبان میشود ز آوازه طبل رحیل خویش را پیش از سفر چون راه پیما جمع کرد مجمر از تسخیر بوی عود و عنبر عاجزست چون تواند آسمان بال و پر ما جمع کرد؟ غوطه زد در چشمه خورشید تا وا کرد چشم هر که چون شبنم درین گلزار خود را جمع کرد با سر آزاده این بیهوده گردی تا به چند؟ کوه زیر تیغ در دامان خود پا جمع کرد حاصل جمعیت دنیا پریشان خاطری است روی جمعیت نبیند هر که دنیا جمع کرد عقدهای چون آسمان در رشته کارش فتاد با تجر دهر که سوزن همچون عیسی جمع کرد هر که در جمعیت اسباب عمرش صرف شد پردههای خواب بهر چشم بینا جمع کرد دست در پیری به هم سودن ندارد حاصلی پیش ازین سیلاب میبایست خود را جمع کرد خرج روی سخت آهن شد به اندک فرصتی خرده چندی که در دل سنگ خارا جمع کرد شد سویدا حلقه بیرون در این خانه را بس که دل از سادگی تخم تمنا جمع کرد عاقلان را بهر جمعیت پناهی لازم است ورنه مجنون میتواند دل به صحرا جمع کرد در گره کار تهیدستان نمیماند مدام قسمت پیمانه گردد هر چه مینا جمع کرد میشود یک لحظه خرج چشم گوهربار من آنچه از گوهر تمام عمر دریا جمع کرد نیست از غفلت، خمار چشم لیلی ظالم است گرد خود مجنون ما گر آهوان را جمع کرد من همان دیوانهام کز دانه زنجیر من خرمنی هر کس درین دامان صحرا جمع کرد از دلم هر پاره صائب پیش آتشپارهای است چون توانم خاطر خود را زصدجا جمع کرد؟