صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
روزه نزدیک است میباید کلوخ انداز کرد زاهدان خشک را رندانه از سر باز کرد تا رگ ابر بهار و رشته باران بجاست چنگ عشرت را به قانون میتوانی ساز کرد گلعذاران از هوا گیرند چشم پاک را پیش شبنم بیتکلف گل گریبان باز کرد نیست ممکن تا به دامان قیامت دوختن بر گریبانی که زور عشق دست انداز کرد داشت بیشیرازه آزادی پر و بال مرا جمع خود را کبک من در چنگل شهباز کرد نخل نورس در زمین پاک قامت میکشد دامن مریم مسیحا را فلک پرواز کرد نیست کار هر کسی دل را مصفا ساختن باخت چشم آن کس که این آیینه را پرداز کرد وعده دیدار را محشر نقاب دیگرست گر به قدر حسنخواهی بر اسیران ناز کرد لوح تعلیم است صائب سینه روشندلان صحبت آیینه طوطی را سخن پرداز کرد