صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چهرهات بال سمندر میکند آیینه را خندهات دامان گوهر میکند آیینه را این شکوه حسن با خورشید عالمتاب نیست شوکت حسنت سکندر میکند آیینه را جلوه آن خط نوخیز و لب شکرفشان بال طوطی، تنگ شکر میکند آیینه را آفتاب بیزوال حسن عالمسوز او گرم چون صحرای محشر میکند آیینه را جلوه روی عرقناک توای ماه تمام سیر چشم از ماه و اختر میکند آیینه را تا چه خواهد کرد یارب با دل مومین من آتشین رویی که مجمر میکند آیینه را اشتیاق گردسر گردیدنت، بیاختیار در کف مشاطه شهپر میکند آیینه را صحبت روشن ضمیران کیمیای دولت است روی او خورشید منظر میکند آیینه را جلوه همچشم، ابر نوبهار خجلت است آن رخ شبنم فشان، تر میکند آیینه را ساده لوحان زود میگیرند رنگ همنشین صحبت طوطی سخنور میکند آیینه را نعمت دیدار یوسف را نیارد در نظر گر چنین رویش توانگر میکند آیینه را میکند از علم رسمی سینهها را پاک عشق روشنی مفلس ز جوهر میکند آیینه را از فروغ حسن، میگردد دل فولاد آب آن بهشتی روی، کوثر میکند آیینه را چون دل عاشق نگردد صائب از حسنش غیور؟ صحبت او نازپرور میکند آیینه را