صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد بیتوقف از جهان رنگ و بو پرواز کرد داشت بیدردی به زندان تن آسانی مرا زخم تیغ او در رحمت به رویم باز کرد گر سبک سازی چو عیسی از علایق خویش را میتوان با بیضه زین بستانسرا پرواز کرد کرد حلاجی کمان دار عبرت پنبهاش هر تنک ظرفی که چون منصور کشف راز کرد عشق آخر انتقام خویش از یوسف کشید گرچه در آغاز چندی بر زلیخا ناز کرد گرچه در کهسار خندان بود کبک مست ما از ته دل خنده در سرپنجه شهباز کرد در دل است آن کس کزاو آفاق عالم روشن است باخت چشم آن کس که این آیینه را پرداز کرد شد زچشم شور دریا آب در کامش گره تا صدف لب پیش ابر نوبهاران باز کرد از نصیحت ناله گردون نوردم پست شد گوشمال این ساز سیر آهنگ را ناساز کرد ناخن شاهین سراسر میرود در سینهام بر میان نازکش تا بهله دست انداز کرد جبهه واکرده مفتاح زبان بسته است صفحه آیینه طوطی را سخن پرداز کرد هر که صائب معنی رنگین به لفظ تازه بست باده شیراز را در شیشه شیراز کرد