صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کرد کبک من در چنگل شهباز خود را جمع کرد از قفس بال و پر ما را گشادی گر نشد اینقدر شد کز پی پرواز خود را جمع کرد بوی گل شد زیر چندین پرده رسوای جهان در دل صدپارهام چون راز خود را جمع کرد؟ غنچه شو کزآفت گلچین سر خود را رهاند هر گلی کز بیم دست انداز خود را جمع کرد نیست در دریای بیآرام کشتی را قرار چون توان در عالم ناساز خود را جمع کرد؟ راز صائب در زمان بیخودی رسوا نشد بوی میدر شیشه سرباز خود را جمع کرد