صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کرد سنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد شد عبیر جامه یوسف غبار دیدهاش هر که چشم خویش را از گریه چون دستار کرد چون عقیق از دل سیاهی خون خود را میخورد در تلاش نام هر کس خویش را هموار کرد زیر دست و تیغ قاتل حیرت قربانیان زود خواهد خضر را از زندگی بیزار کرد خواب ناز گل گران خیزست، ورنه نالهام سبزه خوابیده این باغ را بیدار کرد در دل پاکم اثر از نقش نتوان یافتن حیرت سرشار این آیینه را ستار کرد نیست آب رحم در تیغ سبک جولان چرخ خواب نتوان زیر این شمشیر بیزنهار کرد گر زچشم اعتبار افتد زلیخا دور نیست از بهای کم عزیزان را نباید خوار کرد خواب من صد پرده از بخت هنر سنگین ترست سیلی افلاک نتواند مرا بیدار کرد بند نیکان میشود از ناصبوری سختتر بر عزیز مصر، زندان چاه را هموار کرد خون گلشن صائب آمد از خروش من به جوش بلبلان را ناله مستانهام هشیار کرد