صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کرد سنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد خیره چشمان را اگر محجوب سازد دور نیست روی شرم آلود او آیینه را ستار کرد از تراشیدن غبار لشکر خط شد بلند آب تیغ این سبزه خوابیده را بیداد کرد لشکر سنگین غفلت بیجگر افتاده است مشت آبی میتواند خفته را بیدار کرد گرد کلفت بس که از دوران به روی من نشست هر که رو آورد در من، روی در دیوار کرد چین زدن بر جبههای آیینه رو انصاف نیست تنگ بر طوطی نباید عرصه گفتار کرد گر نمیگشتند زاغان سرمه آواز ما میتوانستیم فریادی درین گلزار کرد بس که در تمثال شیرین برد تردستی به کار در دل آیینه خون فرهاد شیرین کار کرد روی گرم کارفرما گر هواداری کند میتوانم بیستون را زر دست افشار کرد اعتبار ناقص از بیاعتباری بدترست قیمت نازل به یوسف چاه را هموار کرد گوشه گیری کشتی نوح است طوفان دیده را ذوق تنهایی ز صحبتها مرا بیزار کرد همچو بخت سبز گیرد از هوا زنگار را از نمد آیینهام تا روی در بازار کرد عمر خود کوتاه کرد و نامه خود را سیاه هر که صائب چون قلم سر درسر گفتار کرد