صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرد دامنم را چون صدف پر گوهر شهوار کرد از زبان پیوسته خاری بود در پیراهنم بیزبانی دامنم را پرگل بیخار کرد نیستی بر خاطر آزاده من بار بود زندگی را عشق او بر گردن من بار کرد میتواند جذبه مجنون صحرا گرد من کعبه را چون محمل لیلی سبکرفتار کرد سنگلاخ آفرینش داشت با من کارها بیخودی این راه ناهموار را هموار کرد مستی غفلت زخواب نیستی بالاترست گوشمال حشر نتواند مرا بیدار کرد دست میشستند از ما چاره جویان جهان درد خود را میتوانستیم اگر اظهار کرد آتشی کز عشق شیرین در دل فرهاد هست بیستون را میتواند زر دست افشار کرد خودفروشی با کمال بینیازی مشکل است آب شد تا یوسف ما روی در بازار کرد گر نداری چون هوسناکان تمنای دگر میتوان سیر چمن از رخنه دیوار کرد هر که صائب چون هوسناکان تکلف پیشه ساخت زندگی و مرگ را بر خویشتن دشوار کرد