صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از غباری خانه گردد بیصفا آیینه را میشود دربسته از آهی، سرا آیینه را شد ز بخت تیره، دل را در نظر عالم سیاه گر چه میباشد ز خاکستر جلا آیینه را سینه صافان نیستند ایمن ز بیم چشم زخم هست از جوهر زره زیر قبا آیینه را عالم صورت نمیشد پرده بیناییاش در صفا میبود اگر چون رو، قفا آیینه را آن که چشمم میپرد در آرزوی دیدنش چشم نامحرم شمارد از حیا آیینه را خیره چشمان را ز نزدیکی شود جرأت زیاد بر سر زانو مده زنهار جا آیینه را حسن هیهات است غافل گردد از دلهای صاف خودپرست از خود نمیسازد جدا آیینه را صاف کن دل را که میگیرند با آن سرکشی گلعذاران همچو شبنم از هوا آیینه را فکر آب و نان نگردد در دل حیران عشق نعمت دیدار میباشد غذا آیینه را گر نشد دیوانه از حسن جنون فرمای تو زلف جوهر از چه شد زنجیرپا آیینه را؟ قرب خواهی، پاک کن از آرزو دل را که ساخت محرم خوبان، دل بیمدعا آیینه را دل چو نورانی بود، گو چشم ظاهر بسته باش روشن از روزن نمیگردد سرا آیینه را تشنه چشمان میبرند آب از عقیق آبدار پیش رو مگذار از بهر خدا آیینه را! دیده حیران به روشنگر ندارد احتیاج تیره میگردد نظر از توتیا آیینه را از قد خم گشته صائب غفلت من شد زیاد گر چه میافزاید از صیقل جلا آیینه را