صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۳۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذرد زندگی در سنگ خارا چون شرارم بگذرد چند اوقات گرامی همچو طفل نوسواد در ورق گردانی لیل و نهارم بگذرد بس که ناز کارنشناسان ملولم ساخته است دست میمالم به هم تا وقت کارم بگذرد چون چراغ کشته گیرم زندگانی را زسر آتشین رخسارهای گر بر مزارم بگذرد از شکوه خاکساری بحر با آن دستگاه میشود باریک تا از جویبارم بگذرد ز انتظار تیغ عمری شد که گردن میکشم آه اگر صیاد غافل از شکارم بگذرد در محیط من به جان خویش میلرزد خطر کیست طوفان تا زبحر بیکنارم بگذرد؟ بار منت بر نمیتابد دل آزادهام غنچه گردم گر نسیم از شاخسارم بگذرد با خیال او قناعت میکنم، من کیستم تا وصالش در دل امیدوارم بگذرد؟ چون کشم آه از دل پر خون، که باد خوش عنان میخورد صدکاسه خون کز لاله زارم بگذرد با ضعیفی بر زبردستان عالم غالبم برق میلرزد به جان کز خارزارم بگذرد از دل پردرد و داغم زهره میبازد پلنگ پر بریزد گر عقاب از کوهسارم بگذرد من که چون خورشید تابان لعل سازم سنگ را از شفق صائب به خون دل مدارم بگذرد