صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۳۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرد از بساط خار با دامان پر گل بگذرد جنگ دارد با توکل، بر توکل اعتماد آن توکل دارد اینجا کز توکل بگذرد رنگ و بو روشن ضمیران را نگردد سنگ راه چون شود خورشید طالع شبنم از گل بگذرد میشود باد خزان شیرازه جمعیتش عمر هر کس در پریشانی چون سنبل بگذرد نکتهها درج است در هر صفحه رخسار گل چون بر این مجموعه در یک هفته بلبل بگذرد؟ در بهار از باده گلگون گذشتن مشکل است واعظ از ما بگذران تا موسم گل بگذرد از تواضع میتوان مغلوب کردن خصم را میشود باریک چون سیلاب از پل بگذرد نغمه سنجانی که صائب از مقامات آگهند گوش میگیرند هر جا حرف بلبل بگذرد