صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟ مور ما چون تلخکام از شکرستان بگذرد؟ میرساند رشته نسبت به آن زلف دراز چشم من چون از سر خواب پریشان بگذرد؟ طوق هستی بر گرفت از گردنم داغ جنون مهر چون طالع شود صبح از گریبان بگذرد خاک میمالد به لب تیغش زننگ خون من آه اگر این حرف در بزم شهیدان بگذرد شوق چون پا در رکاب بیقراری آورد کاروان شبنم از ریگ بیابان بگذرد ما سبکروحان حریف ناز مرهم نیستیم دوست میداریم زخمی را که از جان بگذرد دور باشی نیست حاجت قهرمان عشق را شیر ره وا میکند چون از نیستان بگذرد چشمه زمزم نمک در دیده خود ریخته است تا مبادا غافل آن سرو خرامان بگذرد اصفهان چشم جهان گر نیست صائب از چه رو سرمه نتوانست از خاک صفاهان بگذرد؟