صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۲۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل عبث چندین تقدیر الهی میتپد میشود قلاب محکمتر چو ماهی میتپد ز اضطراب دل دمی در سینهام آرام نیست بحر بر هم میخورد چندان که ماهی میتپد نیست آسان بحر را در کوزه پنهان ساختن عارفان را دل به اسرار الهی میتپد برق اگر گردد به گرد کعبه نتواند رسید رهنوردی را که دل بر هر سیاهی میتپد چشم بد بسیار دارد در کمین اسرار عشق کاه را پیوسته دل بر رنگ کاهی میتپد بیزران از دستبرد رهزنان آسودهاند غنچه را دل از نسیم صبحگاهی میتپد پرتو خورشید چون تیغ از نیام آرد برون ذره را در سینه دل خواهی نخواهی میتپد تحفه جرمی به دست آور که در دیوان عفو جان معصومان ز جرم بیگناهی میتپد این جواب آن غزل صائب که میگوید ملک نور در ظلمت، سفیدی در سیاهی میتپد