صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۲۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
رغبت میرا کند چندان که نوشیدن زیاد میشود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد میکند دل را پریشان شادی بیعاقبت رخنه در دل غنچه را گردد زخندیدن زیاد باد دستی کهربای خرمن جمعیت است حاصل دهقان شود از تخم پاشیدن زیاد نیست بعد از مرگ هم رزق حریص آسودگی پیچ و تاب مار گردد وقت خوابیدن زیاد میگشاید هر که چون ناخن گره از کار خلق میشود بالیدنش پیوسته از چیدن زیاد منع حرص میفزون سازد که نخل تاک را از بریدن میشود هر سال بالیدن زیاد کرد میزان در نظرها ماه کنعان را سبک قدر گوهر گرچه میگردد زسنجیدن زیاد از نپرسیدن شود گر دیگران را درد بیش بیدماغان را شود زحمت زپرسیدن زیاد نفس کجرو پا به راه راست از پیری نهشت از عصا گردید ما را پای لغزیدن زیاد عمر کوته گردد از پاس نفس صائب دراز میکند این رشته را بر خویش پیچیدن زیاد