صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۲۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غفلت دل از شراب ناب میگردد زیاد تیرگی آیینه را از آب میگردد زیاد چشم و دل را پردههای خواب غفلت میشود کم خرد را هر قدر اسباب میگردد زیاد شمع در فانوس خود را جمع سازد بیشتر نور دل در گوشه محراب میگردد زیاد رومتاب از خلق در دولت که چون گردد بلند گرمی خورشید عالمتاب میگردد زیاد چشم میگردند چون شبنم سراپا اهل دل غافلان را در بهاران خواب میگردد زیاد شور عالم نیست ما را مانع از وجد و سماع وقت طوفان گردش گرداب میگردد زیاد خارخار شوق هر کس را به دریا آورد از خس و خاشاک چون سیلاب میگردد زیاد تشنگان را میگذارد نعل در آتش سراب سوزش پروانه در مهتاب میگردد زیاد عالم آب از دل من زنگ کلفت میبرد گرچه زنگ آیینه را از آب میگردد زیاد در مقام فیض، غفلت زور میآرد به من خواب من در گوشه محراب میگردد زیاد شهپر پرواز هم باشند روشن گوهران نشاه میدر شب مهتاب میگردد زیاد شور دلها بیش شد صائب زخط سبز یار در بهاران چشمهها را آب میگردد زیاد