صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
صاف کنای سنگدل با دردمندان سینه را میکند دربسته آهی خانه آیینه را درد و داغ عشق را در دل نهفتن مشکل است این سپند شوخ، مجمر میکند گنجینه را عمر باقی مانده را نتوان به غفلت صرف کرد ساقیا پیش آر آن ته شیشه دوشینه را زنگ از آیینه تاریک صیقل میبرد مگذران بیباده روشن شب آدینه را هیچ سیل خانه پردازی چو گرد کینه نیست در درون خانه باشد خصم، صاحب کینه را گل ز شبنم در دل شبها نمیباشد جدا خودپرستان در بغل گیرند شب آیینه را از نمد، آیینه صائب در حصار آهن است صوفیان دانند قدر خرقه پشمینه را