صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟ زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد تلخ گویان را دهن شیرین کنم از نوشخند بشکند چون نیشکر هر کس مرا، شکر برد بر سبکباران بود موج خطر باد مراد کف سلامت کشتی از دریای بیلنگر برد هر که سازد همچون غواصان نفس در دل گره از محیط تلخرو دامان پر گوهر برد اهل دوست نیست ممکن ترک خودبینی کنند زنگ ازین آیینه نتوانست اسکندر برد در خزان بیبرگ دیدن گلستان را مشکل است مرغ زیرک در بهاران سر به زیر پر برد با دل پرخون منای تندخو کاوش مکن صرفه هیهات است آتش زین کبابتر برد خاکیان اکثر گرفتارند در بند جهات تا که بیرون مهره خود را ازین ششدر برد؟ نیست کار مرغ صائب سینه بر آتش زدن نامه ما را به آن بدخو مگر صرصر برد