صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاد از سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد از دل پرخون شکایت میتراود بیسخن مهر نتوان بر دهان لاله از شبنم نهاد اختیاری نیست در گهواره طفل شیر را دست در مهد زمین باید به روی هم نهاد خامسوزان هوس را روی در بهبود نیست ساده لوح آن کس که داغ لاله را مرهم نهاد دل زهمدردان شود از گریه خالی زودتر وقت شمعی خوش که پا در حلقه ماتم نهاد طی کند هر کس بساط آرزوی خام را میتواند دست رد بر سینه حاتم نهاد منع نتوان کرد خوبان را زخودبینی که گل بر سر زانوی خود آیینه شبنم نهاد تا سفال تشنهای را میتوان سیراب کرد لب چو بیدردان نمیباید به جام جم نهاد یک دم خوش قسمت اولاد او صائب نشد در چه ساعت یارب آدم پا درین عالم نهاد؟