صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرگ عاشق بیشمار آن سیمبر دارد به یاد رشته بسیار این عقد گهر دارد به یاد با دل چون موم، شمع انجمن افروز ما یک جهان پروانه بیبال و پر دارد به یاد قسمت آزادگان از عمر باشد بیشتر سرو بیبر صد درخت پرثمر دارد به یاد هر کف پوچی ز دریای پرآشوب جهان چون حباب و موج، صدتاج و کمر دارد به یاد با بزرگان کاوش بیجا ندارد عاقبت کوهکن بسیار ازین کوه و کمر دارد به یاد بیدلان از چین ابرو دست و پا گم میکنند کشتی ما پر ازین موج خطر دارد به یاد عقل میداند قدیم این خاکدان را، ورنه عشق بارها افلاک را زیر و زبر دارد به یاد دل نمیسوزد به داغ دردمندان چرخ را بیستون پر لاله خونین جگر دارد به یاد تشنه از موج سراب افزون درین دامان داشت صائب این سرچشمه روشن گهر دارد به یاد