صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا زخط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد مغز ما سوداییان سر بر سر آتش نهاد آه از آن رخساره نو خط که از هر حلقهای عاشقان را نعل دیگر بر سر آتش نهاد شد جهان تاریک در چشم، چو عشق تاج بخش از پر پروانه افسر بر سر آتش نهاد عشق را دارالامانی نیست جز آغوش حسن آشیان خود سمندر بر سر آتش نهاد هر که چون گل از وفای نوبهار آگاه شد نقد و جنس خویش یکسر بر سر آتش نهاد چون پر و بال سمندر، عشق اگر یاری کند میتوان پهلوی لاغر بر سر آتش نهاد؟ دل درون سینهام از آرزوی خام مرد چند بتوان هیزم تو بر سر آتش نهاد کم شتابی داشت عمر ما، که از قد دو تا دور گردون نعل دیگر بر سر آتش نهاد! هر که صائب از خس و خار علایق پاک شد میتواند پا چو صر صر بر سر آتش نهاد