صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهاد خواهد آمد خط و قانون دگر خواهد نهاد از پریشانی سر زلف تو پس خم میزند کاکلت این سرکشیها را زسر خواهد نهاد ابرویت کاندر فنون دلربایی طاق بود گوشهای خواهد شد و دستی به سر خواهد نهاد چشم صیادت که آهو را نیاوردی به چشم دام از بیحاصلی در هر گذر خواهد نهاد شوربختان لبت هر یک به کنجی میروند خندهات یک چندان دندان بر جگر خواهد نهاد نخل قدت کز روانی عمر پیشش لنگ بود هر قدم از ضعف دستی بر کمر خواهد نهاد رنگ رخسارت که با گل چهره میشد در چمن داغ رنگ زرد بر رخسار زر خواهد نهاد شعله خویت که آتش در دل یاقوت زد پشت دستی بر زمین پیش شرر خواهد نهاد ساعد سیمین که بودش دلبری در آستین آستنی از بیکسی بر چشمتر خواهد نهاد تیغ بندان کرشمه تیغ بر همه مینهند اشک خونین سر به دامان نظر خواهد نهاد