صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ترک جانان چون توان از تیغ بیزنهار داد؟ پشت نتوان بهر زخم خار بر گلزار داد چون مرا میسوختی آخر به داغ دور باش چون سپند اول نبایستی به محفل بار داد بهر دنیا با خسیسان چرب نرمی مشکل است بوسه بهر گنج نتوان بر دهان مار داد از دم گرم توکل میشود صاحب چراغ هر که پشت خویش چون محراب بر دیوار داد شکوه مغرور ما بر خامشی آورد زور هر قدر ما را سپهر سنگدل آزار داد آن که میبخشد به خون مرده صائب زندگی میتواند بخت ما را دیده بیدار داد