صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد دیده ما در بهشت از روی گندم گون فتاد خون زسیما میچکد شمشیر زهرآلود را الحذر از چهره سبزی که ته گلگون فتاد از سرشک تلخ نقل و بادهاش آماده شد دیده هر کس بر آن لعل لب میگون فتاد خجلت روی زمین زان ساق سیمین میکشد جلوه طاوس در ظاهر اگر موزون فتاد در لباس شاخ گل گردد قیامت جلوه گر کشتهای کز دست و تیغ او به خاک و خون فتاد کرد دودش روزن چشم غزالان را سیاه آتشی کز روی لیلی در دل مجنون فتاد میکند سرگشته چون پرگار اهل دید را نقطه خالی که از کلک قضا موزون فتاد برنخیزد لاله بیداغ نمکسود از زمین شورشی کز عشق مجنون در دل هامون فتاد گرد کلفت از دل فرهاد جوی شیر شست در میان عشقبازان نان من در خون فتاد روی او روزی که صائب از نقاب آمد برون آفتاب و ماه از طاق دل گردون فتاد