صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتاد هیچ جا بیجا نباشد هر که نیک اختر فتاد زود میشد محو تبخال از لب چون لعل او از کباب ما مگر اشکی بر این اخگر فتاد؟ نقش شیرین را چو محمل سر به صحرا دادهایم شور ما صد پرده از فرهاد شیرینتر فتاد چشم زخمی دامگاه عشق را در کار هست چون قفس پهلوی ما سهل است اگر لاغر فتاد میکشد آخر به خجلت کامجوییهای دهر خار خار آرزو خواهد به پشت سر فتاد با خیال روی گل از صحبت گل ساختیم سیر باغ و بوستان ما به زیر پر فتاد از حریم عشق ما را هیچکس بیرون نکرد این سپند از شوخی خود دور از مجمر فتاد مبتلای شش جهت را چاره جز تسلیم نیست نقش بیکارست هر جا مهره در ششدر فتاد هر که را راه سخن دادند نعمتها ازوست طوطی ما تا دهن واکرد در شکر فتاد پای خواب آلود ما از هر دو عالم درگذشت بند نتواند شدن تیغی که خوش لنگر فتاد صائب از حسن گلو سوز که میگویی سخن؟ کآتش از کلک جهانسوز تو در دفتر فتاد