صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از لب منصور راز عشق بر صحرا فتاد پرده دریا درد موجی که بیپروا فتاد عشق بیپروا دماغ خانه آرایی نداشت این گره در کار دریا از حباب ما فتاد صبر نتوانست پیچیدن عنان راز عشق این شرر آخر برون از سینه خارا فتاد چاره جوییهای غمخواران مرا بیچاره کرد این گره در کار من از سوزن عیسی فتاد روی گرم لاله و آغوش گل زندان اوست هر که چون شبنم به فکر عالم بالا فتاد در جهان ساده لوحی رهبری در کاری نیست خضر شد هر کس که در دامان این صحرا فتاد میکند در سنگ خارا داغ تنهایی اثر بیستون خاموش شد تا کوهکن از پا فتاد سالها خون خوردن و خامش نشستن سهل نیست عمر اگر باشد، فلک خواهد به فکر ما فتاد اختیاری نیست صائب اضطراب ما زعشق دست و پایی میزند هر کس که در دریا فتاد