صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شد زسر گردانی من بس که حیران گردباد کرد گردش را فرامش در بیابان گردباد چون ندارد ریشه در صحرای امکان گردباد میبرد آوارگی زود از بیابان گردباد ریشه در خاک تعلق نیست اهل شوق را میرود بیرون ز دنیا پایکوبان گردباد نیست با تن جان وحشت دیده را دلبستگی میفشاند گرد هستی از خود آسان گردباد خار خار شوق دارد جنگ با آسودگی تا نفس دارد نیاساید زجولان گردباد بر نیاید تخم امید من مجنون ز خاک گرچه شد از گریهام سرو خرامان گردباد خار خار شوق در دل کار بال و پر کند طی به یک پا میکند چندین بیابان گردباد تیره بختی میکند کوته زبان لاف را در دل شبها نمیباشد نمایان گردباد دولت سر در هوایان را نمیباشد دوام میشود در جلوهای از دیده پنهان گردباد تنگنای شهر زندان است بر سر گشتگان راست میسازد نفس را در بیابان گردباد از ره صحرانوردان تا توان برچید خار نیست ممکن پای خود پیچد به دامان گردباد چشم خونبارم چنین در گریه گر طوفان کند میشود فواره خون در بیابان گردباد میکند زخم زبان شوریدگان را گرمتر خار و خس را بال و پر سازد زجولان گردباد از جنون دوری من بس که دارد پیچ و تاب برنمی آرد سر لاف از گریبان گردباد چون به جولان گرم گردد شوق آتش پای من میشود انگشت زنهار بیابان گردباد گر زمد آه من در دل ندارد خارها از چه میباشد غبارآلود و پیچان گردباد؟ من به سر طی میکنم صائب ره باریک تیغ گربه یک پا میکند قطع بیابان گردباد