صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را میشود روشن ز خاکستر سواد آیینه را گر میروشن کند از مشرق مینا طلوع صبح شنبه میتوان کردن شب آدینه را میتوان در سینه روشن ضمیران روی دید آب میسازد فروغ این گهر گنجینه را زندگانی با فشار قبر کردن مشکل است پاک کن از صفحه خاطر غبار کینه را دیده آیینه را جوهر بود موی زیاد پاک کن چون صوفیان از علم رسمی سینه را با بصیرت، چشم ظاهربین نمیآید به کار روزنی حاجت نباشد خانه آیینه را چون زره زیر قبا، پوشیده از مردم کنند موشکافان طریقت خرقه پشمینه را خرقه پوشی، بر دو عالم آستین افشاندن است چون گدایان رقعه حاجت مکن هر پینه را در غم فردا سرآمد شادی امروز ما یاد شنبه تلخ بر طفلان کند آدینه را نیست صائب علم رسمی سینه صافان را به کار میکند مغشوش، جوهر صفحه آیینه را