صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخ بیرون کشیم گوهر خود را ز آب تلخ کوثر چو سرو جا دهدش در کنار خود هر کس گذشته است درین نشأه ز آب تلخ اینجا به آب توبه ز لب زنگ میبشوی در حشر مشنو از لب رضوان جواب تلخ شکر به زهر و نوش به نشتر که داده است؟ از دل مبر حلاوت ایمان به آب تلخ نه خوردنت به وقت و نه خوابت به جای خویش چون زنده ماندهای تو به این خورد و خواب تلخ؟ دل را مسوز ز آتش عصیان که رم کند در پیش سگ اگر فکنی این کباب تلخ صائب بریز اشک که در آفتاب حشر خواهد گرفت دست ترا این گلاب تلخ