صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ ز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ ز غوطهای که به خون زد خدنگ، دانستم که عاقبت رگ گردن کند گریبان سرخ مجوی روزی بیخون دل ز خوان سپهر که شد به خون شفق نان مهر تابان سرخ به گریه سایل اگر روی خود کند رنگین ازان به است که گردد به ابر احسان سرخ نگشت چاه چو فانوس روشن از رویش نشد ز سیلی تا روی ماه کنعان سرخ زرست مایه خوشحالی و برومندی که روی گل بود از خرده در گلستان سرخ گرفته دل نبود هر که را بود مغزی که زیر پوست بود پستههای خندان سرخ به تلخرو مکن اظهار تنگدستی خویش که از تپانچه بحرست روی مرجان سرخ به شیر، طفل مرا رام خویش نتوان کرد مگر به خون کند از مهر دایه پستان سرخ گلی که از سفر خویش چیدهام این است که شد ز آبلهام ریگ این بیابان سرخ ز سوز دل نفس سرد آتشین گردد که روی صبح شد از آفتاب تابان سرخ بهار خشک لبان میرسد ز پرده غیب به خون آبله مژگان کند مغیلان سرخ خیال سیب زنخدان یار میگزدش شد از فشردن دل هر که را که دندان سرخ سموم را نفس انگشت زینهار شود ز سوز سینه من گر شود بیابان سرخ به رنگ آب کند جلوه در نظر نرگس ز باده چون نشود چشم باده خواران سرخ؟ سخن نگردد رنگین به سرخی سر باب که از خیال غربت است روی دیوان سرخ چرا نباشد منقار طوطیان رنگین؟ که حرف سبز کند چهره سخندان سرخ سخن ز خامه رنگین خیال ماست بلند ز شقه علم ماست روی میدان سرخ سخن ز خامه صائب گرفت رنگینی که روی گل بود از بلبل خوش الحان سرخ