صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زان پیش کآفتاب بگیرد گلوی صبح روی خود از میشفقی کن چو روی صبح زان پیش کز غبار نفس بیصفا شود لبریز کن سبوی خود از آب جوی صبح خورشید چشم آب دهد از نظارهاش چون شبنم آن که چشم گشاید به روی صبح در چشم منکران قیامت نمونهای است از جوی شیر گلشن فردوس، جوی صبح تو خفتهای و میشکند خار آتشین در پای آفتاب ز بس جستجوی صبح چون شمع اگر چه مرگ من از نوشخند اوست صد پیرهن گداختم از آرزوی صبح ای دل سیاه، عزت پیران نگاه دار در خون مکش ز باده گلرنگ موی صبح خواهی که سرخ روی شوی در بسیط خاک چون گل به آب دیده خود کن وضوی صبح چون آفتاب خامه صائب علم کشید پر نور کرد عالمی از گفتگوی صبح