صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه را سنگ طفلان میشود سنگ نشان دیوانه را چون سیاوش سالم از دریای آتش بگذرد مرکب نی گر بود در زیر ران دیوانه را آتش سوزنده را خاشاک بال و پر شود هیچ پروا نیست از زخم زبان دیوانه را برگ عیش بیکسان در هر گذر آماده است سنگ، هم نقل است و هم رطل گران دیوانه را از ملامت میکند اندیشه عقل شیشه جان سنگ طفلان میشود سنگ فسان دیوانه را از رفیقان موافق، شوق میگردد زیاد میکند باد بهار آتش عنان دیوانه را شوکت دریا نگنجد زیر دامان حباب پرده ناموس چون سازد نهان دیوانه را؟ قسمت کامل ز ناقص نیست غیر از حرف سخت سنگ میباشد نصیب از کودکان دیوانه را با من مجنون مکن کاوش ز نادانی که نیست غیر حرف راست، تیری در کمان دیوانه را میبرد آیینه را خاکستر از دل زنگ غم گوشه گلخن به است از گلستان دیوانه را سنگ بارد صائب از یاد جنون بر سر مرا هر کجا گیرند طفلان در میان دیوانه را