صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مهره مارست مهر، مار گزیده است صبح پرده درست آفتاب، چشم دریده است صبح چون تو بسی را به نیل جامه کشیده است شام پرده بسیار کس چون تو دریده است صبح آینهاش پیش لب چون نبرد آفتاب؟ از نفس افتاده است بس که دویده است صبح صبح نه محمود وقت، شام نه زلف ایاز زلف شب تیره را از چه بریده است صبح؟ چند به خون شفق چهره نگارین کند؟ یک گل ازین بوستان بیش نچیده است صبح یاسمن خویش را عرض به ما میدهد از گل شب بوی فیض، بو نکشیده است صبح داد دل خود بگیر از میچون آفتاب ناله سرد از جگر تا نکشیده است صبح بر لب شام و سحر زمزمه عیش نیست اشک چکیده است مهر، آه رمیده است صبح سر به گریبان خواب از چه فرو بردهای؟ بر قد روشندلان جامه بریده است صبح ای نی آتش نفس، لال چرا گشتهای؟ خیز و فسونی بدم تا ندمیده است صبح در شکرستان فیض مور و سلیمان یکی است قاف به قاف جهان سفره کشیده است صبح حاجت شمع و چراغ نیست شب عمر را تا تو نفس میکشی، تیغ کشیده است صبح صائب اگر شب نشد همنفس خامهات این نفس شکرین از چه کشیده است صبح؟