صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میزند موج پریزاد، صنمخانه صبح فیض موجی است سبکسیر ز پیمانه صبح میشود زود چو خورشید چراغش روشن هر که جایی نرود غیر در خانه صبح تخم اشکی بفشان، خوشه آهی برچین مگذر بیخبر از مزرع بیدانه صبح در محیطی که منم کشتی دریایی او کف خشکی است نصیب لب دیوانه صبح دل ما میکده خون جگر بد، که زدند از شفق پنجه خونین به در خانه صبح نیست در سینه ما هیچ به جز داغ جنون جام خورشید زند دور به میخانه صبح مرو از ره به سخن سازی هر سرد نفس که شکرخواب بود حاصل افسانه صبح مرو از راه چو اطفال به شیرینی خواب دیدهای آب ده از گریه مستانه صبح دام خورشید جهانتاب شود زنارش هر که از صدق کند خدمت بتخانه صبح ای که از دل سیهی تلختر از شب شدهای میتوان شد شکرستان به دو پیمانه صبح سینه صاف، دل گرم مهیا دارد مهر خورشید بود لازم پروانه صبح خنده رو باش درین بزم که ذرات جهان شیر مستند تمام از میپیمانه صبح شسته رویان به (دو) صد خون جگر رام شوند رام هر کس نشود معنی بیگانه صبح هست در سینه ترا گر دل روشن صائب میتوان راست گذشت از در کاشانه صبح