صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خاک از خواب عدم جست ز بیداری صبح چرخ یک تنگ شکر شد ز شکرباری صبح دل ازان زلف و بناگوش چه گلها که نچید بیاثر نیست فغانهای شب و زاری صبح نیست امید سحر عاشق دلسوخته را شب این طایفه باشد خط بیزاری صبح پیشتر زن که شود آتش خورشید بلند بر فروز آتش آهی به طلبکاری صبح صورت حشر که در پرده غیب است نهان میتوان دید در آیینه بیداری صبح همچو خورشید دل زنده اگر میخواهی صائب از دست مده دامن بیداری صبح