صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر نه از فتنه ایام خبر دارد صبح از چه بر دوش ز خورشید سپر دارد صبح؟ حزم چون هست، چه حاجت به سلاح دگرست؟ زره از دیده بیدار به بر دارد صبح مغز بیپردهاش آشفتهتر از دستارست از کدامین قدح این نشأه به سر دارد صبح؟ چون گل از جای خود آغوش گشا میخیزد قد موزون که در مد نظر دارد صبح؟ گر چه خاکستر شب صیقل زنگار دل است در صفاکاری دل، دست دگر دارد صبح سینه صافان و سرانجام شکایت، هیهات باورم نیست که آهی به جگر دارد صبح نیست در پرده چشمش ز سیاهی اثری میتوان یافت عزیزی به سفر دارد صبح برد از مغز زمین خشکی سودا بیرون جوی شیری است که در پرده شکر دارد صبح دل سنگ آب کند ناله مرغان چمن پنبه در گوش ازین راهگذار دارد صبح در قدح خون شفق دارد و گل میخندد مشرب مردم پاکیزه گهر دارد صبح چون عرق کوکبش از طرف جبین میریزد تا بناگوش که در مد نظر دارد صبح؟ روزگاری است که در خون شفق میغلطد از که این زخم نمایان به جگر دارد صبح؟ با صباحت نتوان کرد ملاحت را جمع این نمک را ز نمکدان دگر دارد صبح هر سحر میجهد از پرتو خورشید ز خواب از شب تیره عاشق چه خبر دارد صبح؟ تا برد این غزل تازه صائب به بیاض همچو خورشید به کف خامه زر دارد صبح