صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خرده انجم ندارد رونقی در کوی صبح مهره خورشید شایسته است بر بازوی صبح گر چه میآید چو طفلان بوی شیرش از دهان شکرستان میشود عالم ز گفت و گوی صبح صادقان را میرسد از عالم بالا مدد میدهد از اشک انجم، چرخ شست و شوی صبح در حریم پاکبازان بیوضو رفتن خطاست تا نشویی دست از دنیا، مرو در کوی صبح عشق دایم دستبازی با دل روشن کند آفتاب عالم افروزست دستنبوی صبح در مصیبت خانه دنیا دل بیداغ نیست مهر تابان دست افسوسی است بر زانوی صبح صیقل آیینه دلهای ظلمت دیده است این اشارتها که پیوسته است با ابروی صبح از نسیم صبح چون خورشید روشنتر شود شمع هر کس یافت نور از چربی پهلوی صبح دست از دامان این دریای رحمت برمدار تا شود دستت ید بیضا ز آب روی صبح چشم حیرت بس که بر روی عرقناک تو دوخت زنگ بست آیینه خورشید بر زانوی صبح تا غرور پاکدامانی نسازد گمرهش پنجه خونین کشیدند از شفق بر روی صبح تا ز نور جبههات روی زمین روشن شود دست و رویی تازه کن چون آفتاب از جوی صبح در تو تأثیر از دل تاریک نبود آه را ورنه میگردد سفید از آه سردی موی صبح صحبت روشن ضمیران ناقصان را کیمیاست کلک صائب جوی شیری شد ز گفت و گوی صبح